ΜΑΡΙΑ ΠΑΥΛΙΔΟΥ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ: ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΑ ΚΡΑΤΗ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΕΜΠΟΔΙΣΟΥΜΕ.

ΟΜΙΛΙΑ

ΜΑΡΙΑΣ ΠΑΥΛΙΔΟΥ

ΣΤΗΝ 12η ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

Συντρόφισσες και σύντροφοι, θα σας μιλήσω όχι ως πελταστής ή τυφεκιοφόρος που λέει ο αγαπημένος μου σύντροφος ο εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενος Κώστας Μαμέλης, ως σεμνός στρατιώτης αυτού του Κινήματος γιατί πάντοτε έτσι μιλούσα χωρίς να απαλλοτριώσω τίποτα από τους αγώνες μου της ορμητικής νιότης μου.

Ειπώθηκε εδώ μέσα ότι το υφεσιακό κλίμα προφανώς εννοούσε ότι είναι θέμα κλίματος της οικονομίας. Πιστεύω ότι ο Κέινς είναι επίκαιρος όσο ποτέ. Αυτό τον επιβεβαίωσε και ο Φραγκλίνο Ρούσβελτ όταν επιχείρησε να ισοσκελίσει βιαίως τον προϋπολογισμό του περικόπτοντας το πρόγραμμα δημοσιονομικών του έργων και νομίζω ότι το επιβεβαιώνουν 75 χρόνια μετά οι πολιτικοί νάνοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης εφαρμόζοντας την ίδια πολιτική. Δηλαδή ο Κέινς είναι επίκαιρος όσο ποτέ άλλοτε.

Συντρόφισσες και σύντροφοι και τώρα πού βρισκόμαστε; Η κρίση είναι πλέον στο αποκορύφωμά της, εμείς ή έστω κάποιοι εξ ημών και οπωσδήποτε αρκετοί από τους συντρόφους μας  στην πιο κρίσιμη φάση του πολέμου ομφαλοσκοπούμε ή βρισκόμαστε στην υπαρξιακή αναζήτηση του κόμματός μας.

Θα ξαναθυμίσω τα βασικά σημεία του εθνικού διακυβεύματος του εθνικού πολιτικού διακυβεύματος που βιώσαμε δυο χρόνια τώρα για να δούμε και πού πάμε. Θα μπορούσα να συνοψίσω συγκεκριμενοποιώντας το πρόβλημα και να πω ότι, βρισκόμαστε στη δύνη μιας παγκόσμιας συστημικής κρίσης, η οποία βρίσκεται στη φάση ανατροπής του παγκόσμιου υφισταμένου συστήματος λειτουργίας των κρατών, των κοινωνιών, των πολιτικών συστημάτων, του συστήματος ασφάλειας, βλέπετε ο Ομπάμα χρηματοδοτεί διαρκώς την A.I.G.

Η ακραία αυτή κατάσταση κρίσης, γεννάει σειρά από διεθνείς ανακατατάξεις, συγκρούσεις, όπως και οι άπληστες επιθέσεις των αγορών προς τα κράτη, το οποίο κάποιοι το ερμηνεύουν ως απλώς κερδοσκοπικές κινήσεις.

Το θέμα είναι βαθύτερο, είναι σοβαρότερο και σημαντικότερο, γιατί οι αγορές αναδεικνύονται σε αυτοδύναμο πόλο ισχύος, ο οποίος ανταγωνίζεται με όρους πολεμικής σύρραξης την ισχύ των εθνικών κρατών στο πλαίσιο του διεθνούς καταμερισμού ισχύος.

Μέσο για την παγκόσμια κυριαρχία των αγορών αποτελεί η εσωτερική αποδόμηση των κρατών με την μείωση εξουσίας των πολιτικών συστημάτων διακυβέρνησης και την ομηρία των συστημάτων λήψεως αποφάσεων.

Η Αχίλλειος πτέρνα εσωτερικής αποδόμησης των κρατών θα είναι το ενεργό δίπολο των δυο αντιθέτων. Αναφέρθηκε λίγο ο Θέμης Τσίμας, από την μια πλευρά η διαπάλη της εξουσίας στα ψιλά, πολιτικοί οι οποίοι παλεύουν να εγγυηθούν τις δημοκρατίες, αλλά και να διατηρήσουν και να προασπίσουν την εξουσία τους, τα Μ.Μ.Ε. τα οποία παλεύουν να διευρύνουν την εξουσία τους και να παίξουν πολιτικό ρόλο και οι αγορές οι οποίες παλεύουν να καθυποτάξουν τους άλλους δυο. Δηλαδή και την πολιτική ηγεσία και τα Μ.Μ.Ε.

Όλοι αυτοί στη διαπάλη αλληλεξάρτησης και αλληλοσπαραγμού τους χτυπιούνται από σμήνη επιθετικών φαν, τα οποία διευρύνουν αδύναμα σημεία και τα κατασπαράζουν. Σκάνδαλα, χρηματισμοί, διαφθορά, είναι οι στόχοι των αγορών για την χαλιναγώγηση των πολιτικών και των συστημάτων διοίκησης.

Από την άλλη πλευρά κοινωνικό χάος, φτώχια, μαζική ανεργία, μετανάστευση, ρατσισμός, η απελπισία των κοινωνικών ομάδων, η έλλειψη παιδείας, τα αδιέξοδα των νέων που αισθάνονται αποκλεισμένοι, κοινωνικές ομάδες ασύντακτες που όμως διασυνδέονται με τα κοινά χαρακτηριστικά της έλλειψης μνήμης ονείρων και ελπίδας. Οι άνθρωποι αυτοί τους είδαμε στους δρόμους, γιατί η οικονομική κρίση εξελίσσεται στην πατρίδα μας από το 2008, μπήκε στη φάση της πλήρους ανάπτυξης από τον Ιανουάριο του 2010, ως χρηματοπιστωτική κρίση, κάτι που σοφά είπε η Λούκα Κατσέλη δεν το είχαμε προβλέψει. Από το τέλος του '09  η χώρα βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα με τις αγορές να μας αναδεικνύουν ως τον αδύναμο κρίκο της παγκόσμιας οικονομίας. Φυσικά εκεί οδηγηθήκαμε εκτός από τις χρόνιες ανεπάρκειας του παραγωγικού μας μοντέλου, τις διαρθρωτικές ανισορροπίες της χώρας, την αδυναμία του κράτους να υποστηρίξει ορθολογικές πολιτικές, αλλά κυρίως εξαιτίας του απόλυτου δημοσιονομικού εκτροχιασμού στον οποίο μας επέφερε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Αυτό το τελευταίο σύντροφοι το είπαν και άλλοι, το επαναλαμβάνω και εγώ, το ξεχάσαμε. Δεν το επικοινωνήσαμε αρκετά, δεν το είπαμε, δεν ξέρω εάν το κάναμε από σκοπιμότητα, ίσως κάποιοι σύντροφοι να το έκαναν και από αυτό, με αποτέλεσμα να αφήσουμε τη Νέα Δημοκρατία να ανακάμψει μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, ενώ ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνησή μας παρέλαβαν μια απασφαλισμένη βόμβα, κατέβαλαν Τιτάνια προσπάθεια για να αποφύγουν τον ορατό κίνδυνο της χρεοκοπίας της χώρας, εξασφαλίζοντας τους απαραίτητους πόρους χρηματοδότησης για όσο διάστημα η χώρα δεν μπορούσε να βγει στις αγορές.

Έτσι φθάσαμε η χώρα μας να οδηγηθεί σε καθεστώς διεθνούς οικονομικής επιτήρησης από την Τρόικα, η οποία προκειμένου να εξασφαλίσει τις χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας μας, επέβαλε στην νεοεκλεγείσα κυβέρνηση τέτοιους οικονομικούς και πολιτικούς όρους, που είχαν σαν συνέπεια την εφαρμογή ενός προγράμματος βίαιης δημοσιονομικής προσαρμογής.

Οι εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης για την κρίση που μαστίζει την χώρα μας και ολόκληρη την ήπειρο γιατί οι συντηρητικές δυνάμεις που κυριαρχούν στην Ευρώπη, αρνήθηκαν να δουν το πρόβλημα στις πραγματικές διαστάσεις, το θεωρούσαν εξαρχής ότι ήταν πρόβλημα ελληνικό και έπρεπε να μας μαστιγώσουν, παρά τις αντίθετες φωνές του Γεωργίου Παπανδρέου, αλλά και άλλων πολιτικών και όχι μόνο που προειδοποιούσαν για τις δραματικές συνέπειες στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη ολόκληρη και στην υφήλιο.

Το γεγονός ότι εφαρμόσαμε και μέτρα πολιτικής που ήταν έξω από το ιδεολογικό μας περίγραμμα και τις προεκλογικές μας εξαγγελίες με μοναδικό στόχο την σωτηρία της χώρας, σε συνδυασμό βέβαια με την ατιμωρησία και σε αυτό δεν ευθυνόμαστε μόνον εμείς, ευθύνεται και η Δικαιοσύνη και σωστά λέει ο σύντροφος Καρχιμάκης, γιατί δεν πάμε έξω από τον Άρειο Πάγο να διαδηλώσουμε, την ατιμωρησία όσων ευθύνονται για έκνομες ενέργειες. Φθάσαμε εν πάση περιπτώσει στο σημείο να μας αμφισβητεί ολόκληρη η κοινωνία.

Από την άλλη πλευρά τα πολλά και σημαντικά μέτρα που πήραμε, ή δρομολογήσαμε, γιατί από την μια το κόμμα που είναι το συλλογικό υποκείμενο της πολιτικής βούλησης και διακλαδίζεται μέσα στο κοινωνικό σώμα δεν ήταν ζωντανό. Το κόμμα μας είναι καθημαγμένο ώστε να μπορέσει να επικοινωνήσει αυτά τα ορθά μέτρα που πήραμε. Και από την άλλη μερικοί από τους συντρόφους μας, στο βωμό των προσωπικών τους επιδιώξεων και στρατηγικών, έχουν υποστεί πολιτικό παραλογισμό, επιχειρώντας να καταστήσουν ως τον μόνο υπεύθυνο, κοινώς εξιλαστήριο θύμα, για ότι συμβαίνει σήμερα στην ελληνική κοινωνία, τον Γιώργο Παπανδρέου.

Τους πληροφορώ ότι, οι ηγεσίες των κομμάτων έχουν συλλογικές ευθύνες, εκτός και εάν είναι άβουλα όντα, διαχειριστές των επιλογών του αρχηγού και όχι πολιτικά υποκείμενα, οπότε εάν ισχύει το πρώτο, τότε δεν έχουν πέσει στην ηγεσία των κομμάτων.

Και ενώ βρισκόμαστε μέσα σε μια παγκόσμια καταιγίδα που συνθλίβει την πατρίδα μας και γι' αυτό ο  μοναδικός μας στόχος θα έπρεπε να είναι η επιτυχής έκβαση της συμφωνίας της 26^ης και 27^ης Οκτωβρίου, για να ξεγλιστρήσει η χώρα από την ομίχλη της καταστροφής, κάποιοι σύντροφοι οργανώνουν, δρομολογούν, μια τεχνητή κρίση ηγεσίας στο κόμμα μας και  μάλιστα με έναν ιδιαίτερο πολιτικό κανιβαλισμό.

Σε όλους αυτούς τους αυτόκλητους και ετερόκλητους σωτήρες λέμε ότι, δεν υπάρχει ευνοϊκός άνεμος γι' αυτούς που δεν ξέρουν πού πηγαίνουν. Αν ξέρουν πού πρέπει να πάμε, ας μας το πουν. Αν είναι ηγέτες, ας το αποδείξουν. Η πατροκτονία δεν είναι δικαίωση της αξίας του επίγονου, αλλά του σφετεριστή. Ο ηγέτης αποκτά κύρος με το να είναι αληθινός φίλος, είτε πραγματικός αντίπαλος. Δηλαδή παίρνει θέση καθαρά, υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς. Τα πέρα δώθε, τα σήμερα έτσι και αύριο αλλιώς, οι χθεσινοί οπαδοί, σημερινοί διώκτες, μόνο ηγετικές προσωπικότητες δεν καταδεικνύουν.

Πώς εξηγείται σήμερα σύντροφοι - και με αυτό θα τελειώσω - το γεγονός ότι, όλοι θέλουν να διαφυλάξουν την συμφωνία της 26^ης Οκτωβρίου ως κόρη οφθαλμού, αλλά για όλα να φταίει ο σύντροφος Πρόεδρος και άρα με την αποχώρησή του όλα τα προβλήματα θα λυθούν ως δια μαγείας;

Μήπως όλες οι αποφάσεις δεν λαμβάνονταν στα κορυφαία συλλογικά όργανα του ΠΑΣΟΚ και της κυβέρνησης;

Για μένα σύντροφοι αυτός είναι ο ορισμός του παραλογισμού. Ο Γιώργος Παπανδρέου για ένα πράγμα φταίει, ότι εμπιστεύθηκε και άτομα που κάποια από αυτά αποδείχθηκαν ανάξια της εμπιστοσύνης του. Για όποιον δεν έχει αντιληφθεί τι συνέβη στις 28 Οκτωβρίου οφείλω να του πω ότι, το χρηματοπιστωτικό σύστημα με το οικονομικό κατεστημένο και τα εργαλεία τους, τους πληρωμένους κοντυλοφόρους και το υπαλληλικό προσωπικό, οι εκφραστές τους, όπως πολύ σωστά είπε ένας σύντροφος στην Εθνική μας Συνδιάσκεψη, απαξίωσαν το πολιτικό κεφάλαιο του Γεωργίου Παπανδρέου τα δυο τελευταία χρόνια, με λάθη και σκόπιμες παραλείψεις, με αποτέλεσμα να ζούμε το οξύμωρο να ζητάνε την παραίτηση του Γεωργίου Παπανδρέου για την υπογραφή της συμφωνίας και να ζητούν από τη νέα κυβέρνηση να τηρήσει ως κόρη οφθαλμού τη συμφωνία αυτή.

Επειδή σύντροφοι δεν πάθαμε ομαδική παράκρουση σας επισημαίνω ότι, πολύ σωστά ο Γιώργος Παπανδρέου έθεσε το θέμα του δημοψηφίσματος ως την μοναδική διέξοδο στο πολιτικό αδιέξοδο της χώρας, λόγω της συμπεριφοράς του πολιτικού συστήματος, των θεσμικών εκπροσώπων, δεν υπολόγισε όμως ότι ο Δούρειος Ίππος βρίσκονταν εντός των τειχών και ο εχθρός δεν χρειαζόταν κερκόπορτα.

Εγώ υποστήριξα την άποψη ότι η εκλογή θα πρέπει να γίνει μετά τις εθνικές εκλογές, αλλά βεβαίως με την πρόταση αυτή η οποία συνθέτει, με βρίσκει απόλυτα βέβαιη